Paulien's Web-log

thuis

En dan zijn we weer thuis, ja, in ons fijne huis.. de vakantie is voorbij. De poes ligt alweer pontificaal voor mijn toetsenbord en ik ben blij dat ik een beetje bij de computer kan.
Toen we thuiskwamen was George jarig en dus waren we mooi op tijd, Frans en Mieke waren ook op Schiphol en het was een feestelijke boel, maar Anna was niet vrolijk. We hebben de souvenirs en de vuile was een plek gegeven, de boel weer opgeruimd - wat gemijmerd met zijn allen en nu na een paar dagen (ook gewoon weer werken) is ook zij weer redelijk geland, ook met haar hart. G en ik zijn natuurlijk blij met elkaar en de buren en mijn collega's zijn hartelijk en complimenteus. Er stond zelfs een piepklein rozenplantje op mijn bureau, van een collega, dat vind ik zo lief!

klaarwakker

MMMMMMMMMMMmmmmmmmmm, het is half vijf en ik kan niet meer slapen. Ik lag er mooi op tijd in na een leuke 'bonte'  avond in het Kongolese kroegje waar Anna veel is geweest de laatste tijd. Erg veel gedanst - twee wijntjes gedronken, en een schaaltje kippepootjes gedeeld met elkaar. We zijn naar huis gelopen en Anna ging daarna nog even uit. (voor een nog bontere avond zal ik maar zeggen) Die kwam een paar uur geleden terug en had heel slecht nieuws voor me, over het lievelingsnichtje van Thamar, die op 19 oktober aan de Mexicaanse griep is overleden. Jezus, het meisje was 14 jaar en kerngezond.
Ik ging even in de keuken zitten en nu hoorde ik net de Moskee brullen, en de vogels schijnen ook al weer te vinden dat we wakker moeten worden. Ik drink thee en denk aan Thamar, en aan haar familie, wat een verdriet. Het is inmiddels weer droog buiten.

Ik ga straks nog wel even liggen, morgen kan ik nog uitslapen, het is tenslotte nog vakantie, morgennacht zitten we in een vliegtuig zonder uitzicht, want het is nacht als we terugvliegen, dan kunnen we ook wel slapen.

Verder heb ik niet zo heel veel te vertellen, behalve dat ik wel weer een klein jongetje heb zien bedelen vanavond, zijn (overduidelijk) verslaafde moeder liep stevig voor hem uit met een kleintje op de rug. Ik kletste een beetje met het jongetje, hij heet Thio is pas 6 jaar oud, en ik warmde zijn handjes, want die waren ijskoud, heb hem nog een glaasje drinken gegeven en een pizza in een doos om mee naar huis te nemen, Jeez wat kan je doen?
Thuis in Amsterdam had ik er (beroepsmatig en prive) Jeugdzorg op afgestuurd, hier wordt Jeugdzorg nog niet warm of koud van deze verhalen. Dat is wel treurig.

We hebben een hele mooie vakantie gehad. Prachtige dingen gezien, leuke mensen ontmoet - malle dingen gedaan - veeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeel geblogd, lekker gegeten, we zijn nooit iets te kort gekomen... Met die euro's in je portemonnee is het wel idyllisch, maar ik zie aan alle kanten projekten voor hoe het beter zou moeten hier, maar wie ben ik?

Misschien iets voor na mijn pensioen?
Help me erover na te denken, ik ga nu nog maar even op bed liggen,

 

Laatste zwem in False Bay

Vanochtend ben ik in de regen met Jeannette naar het strand gelopen, we hebben ons snel uitgekleed en zijn in een ijskoude Oceaan gaan zwemmen, ECHT HEEEEEL KOUD, 15 - 16 graden...
De golven waren wild en er waren enorm veel surfers, toen we eruit kwamen hebben we snel gedouched en ons aangekleed. Daarna tracteerde Jeannette mij op een delicaat ontbijt in een surferdudes place, genaamd KNEAD in Muizenberg aan het strand.
MMMMMMMmmmmmmmmmm heerlijke chocomuffin, een cappucino en een croissant...
nu gaan we nog even met de auto naar Kalkbay om een verjaardagskadootje te kopen voor een vriendin van J.
Ik schrijf vanavond nog wel wat vanuit Observatory....

Peninsula in plaats van Namibie....

Ja wel beste lezers - u leest het goed! Plien zit niet in Namibie, want: this is Afrika babe.... het was allemaal te gecompliceerd om op tijd terug te zijn uit Namibie, dus ik ben lekker blei naar Muizenberg, Kalk baai gereisd en met mijn (Anna's) tas op mijn hoofd tegen de zwaartekracht en tegen de zon, zocht ik in Kalk baai naar een leuke backpackerslodge, Maar die vond ik niet, wel een erg depressief backpackers lodge bij Muizenberg station aan de zee. dat dan weer wel.
Ik boekte in bij beheerder Gabin, (van Kongo) en er waren helaas geen andere gasten - zei hij, nou ja behalve voor de prijs voor een overnachting ga ik natuurlijk naar backpackerslodges voor een praatje met wereldburgers.
Ik pakte mijn tas uit, en ging richting Shopright... om te pinnen, maar alle ATM's daar weigerden mijn pinpas - lekker K*T want ik had nog maar 100 rand, (een tientje)
En toen had ik het echt gehad, ik ben de main street afgelopen, wist dat Jeannette (mijn vriendin uit Zimbabwe van 21 jaar geleden) daar in Albert Road woont, (check it on Google earth) en ik belde aan. Ze was er en... ik mag tot maandag blijven, ze was helemaal blij. Ze heeft een paar Zimbabse beeldjes met krassen en die ga ik repareren, we gaan morgen schuurpapier en zo kopen. Ik mag in het gastenverblijfje slapen en dat is zo'n baaie lief plekkie!
Achter haar huis, wat aan de oceaan gelegen is, aan de lagune van False Bay.....
Met haar ging ik terug naar de backpackerslodge om mijn tas op te halen, ik hoefde alleen maar een kleine fooi (10 rand = 1 euro te geven) Dus was ik gisteren nog een beetje verdrietig dat Anna en ik het niet zo heel goed volhielden met elkaar, vandaag bedankte ik Jeannette voor haar vriendschap... dat ik hier zomaar mag blijven.

Dus na een heerlijke fullmoonsleep ging ik met Warren en Jeannette zwemmen in St.James's Beach, in the pool, dat is een soort bak van beton waar geen haaien en walvissen en dikke golven in kunnen komen, en daarna gingen we teruglopen naar huis. Na yoghurt ontbijt ben ik met de trein naar Simonstown gegaan. Op het station Valsbaai (=False bay) had ik al een vriendin...Majowa .. en we zaten samen in de trein en we praatten.

We bleven samen en toen ik een tostie ging eten deed ik dat in een HALAL place omdat zij Moslim is... we gingen samen zitten tussen de spices and goodies, en we aten.
Daarna over de Main road in Simontown gelopen, om te zoeken naar de Boulders, waar de pinguins zitten. Deze vrouw wist niet eens wat Pinguins zijn..... dus we liepen samen door het centrum van Simons Town, ik vond ook veel (goede) Zulu love letters (die we in Amsterdam willen verkopen, Joke en ik) ik heb ze allemaal gekocht. Ik kon weer pinnen. Het leek alsof de zon (die gisteren kwijt leek) vandaag weer scheen. Samen met mijn nieuwe vriendin ging ik naar de Boulders, terwijl ik een sms van Mieke (mijn grote zus) kreeg.
Het was zo leuk daar, Majowa vond het waanzinnig dat ik 3 euro per persoon entree betaalde - en de kinderen van buitenlanders die daar naar buiten liepen hadden zulke ontevreden smoelen dat ik ze vroeg: Hey, was that worth a 30 rand?
Ze deden niet eens de moeite om te smilen, deze kinderen. verwende krengen... toen Majowa en ik daar bij de boulders kwamen zaten alle pinguins op hun plekje, iedere pinguin die dienst had was er, alleen de bewaker sliep... we keken een poosje naar dit bijzondere schouwspel en gingen er toen weer uit. Daarna namen we de bus naar het station, want we waren beiden moe. In Kalkbaai stapte ik uit (buiseness to do) en Majowa (blij met deze dag, vooral toen ik haar 20 rand had gegeven voor 'kos' (= boodschappen) bleef in de trein...
Ik ging direct door naar Cape to Cuba, the Che cafe, en dronk een paar wijntjes, at en paar hele lekkere dingen, Garlic Cream sauced Shrimps en Piri piri deep fried calamari... ik had een paar hele leuke gesprekken, fffffffffffffffffffffffff erbij..... lekker man. morgen ga ik met Yvonne - die ik vandaag ontmoette - kijken of we op robben eiland kunnen komen, zij heeft een auto, ik betaal ...10 uur op Valsbaai station... leuke afspraak.

Maar toen ik om half acht op het station aankwam hoorde ik dat er helemaal geen treinen meer gingen voor die 2 stations die ik wilde gaan. dus ik begon te lopen. en te liften. Maar ondanks mijn knappe uiterlijk en lieve uitstraling vond ik mooi geen lift. Maar toen het stoplicht op rood stond, vroeg ik een busjes driver op de man af of ie me even naar Albert Rd in Valsebaai wou brengem, i pay you for it.... hij vond het goed. Zijn naam is Tools, en voor 40 rand (4 euro) zou ie me brengen, ik wist de weg... ik heb 'm 5 euro betaald - en hij was blij, ik ook, nu ben ik thuis en alle bewoners van dit huis hebben hun dingen ergens anders...
Niet erg....... ik ga zo naar bed - maar ik wacht even op Frans zijn telefoontje.... hij vertegenwoordigt mijn familie.
Ik moet zeggen: zo houd ik het wel een weekje vol. Lekker tot maandag, en dan kom ik in ObZ bij Anna en dan gaan we 's avonds terug naar NL. That's it. Ik kan hier wel verslaafd aan raken aan dit leven hier. Jeannette zei dat ze met mij en Jan (uit de Zimgroep mensen die wij kennen) als we gepensioneerd zijn (later ) wel in een huis wil wonen in S.A.Ik zou niet protesteren... morgen (of later weer foto's) nu ga ik op Frans zijn telefoontje wachten, buiten met een peukie...Ik ben baaie blei...

Dank voor het lezen - keep in touch, paulien

EXTREME ---> CAPE POINT

Vanochtend begon ik met enorm uitslapen, na het etentje van gisteravond waar de wijn rijkelijk vloeide, het was erg stormachtig en mijn gastheer en gastvrouw waren al vroeg de deur uit.
Toen ze terugkwamen om half elf ben ik eens gaan douchen en na het ontbijt ging ik met Jeannette naar Kalkbay en daarna naar Cape Point, We hadden regenjasjes mee en warme thee en die konden we allebei prima gebruiken. We kwamen in het natonal Park aan en mijn keel werd helemaal dichtgeknepen van de grootsheid van dit park, vol met prachtige bloeiende struiken en groene planten, fynbos.
Ik moest er gewoon van huilen, zo mooi vond ik het om nu hier te zijn. Dat Anna vorig jaar hier was geweest en dat dit echt het allerzuidwestelijkste puntje van Afrika is...

Het ging regenen, en ondanks dat stikte het er van de toeristen, die voor het merendeel er niet op gekleed waren, ze liepen in dunne zomerkleren met kleine kinderen op de arm... Je waaide bijna van die bergen af, ik zweer het. Ondanks die regen en storm vond ik het geweldig, het uitzicht daar en de elementen die je zo kon voelen... WOW. Het was dus prachtig, ik heb een hele mooie foto gemaakt van een zonnevogel met een rode halsketting, die zat de honing uit een Speldekussenbloem te drinken.

Daarna zijn we zeiknat in de auto gaan zitten en kwam het warme thermosflesje met gemberthee ons prima uit. Gelukkig hadden we handdoeken bij ons om dat we misschien wilden zwemmen. We gingen bovenlangs het schiereiland terugrijden en kwamen door Scarborough, een dorp waar alleen maar witte mensen wonen (vertelde Jeannette) we stopten bij een onooglijk klein restaurantje en toen we zagen dat ze daar oesters verkochten gingen we allebei voor een flinke portie, J. eet thuis nooit vis omdat haar vriend het vies vind en ze is gek op oesters... Met een paar glaasjes Chardonnay en een kopje vissoep om het verhaal compleet te maken.Jezus was een rare tent was dat zeg, het dak was zo lek als een mandje, de locals: een soort hillbillies, die hadden bij elkaar nog niet een iq van 65.... en de enige aardige was de vrouw die ons bediende.

Daarna lekker naar huis gereden en nu zitten we in droge kleren te rommelen, bloggen etc.
Ik ga morgen naar CT terug, om nog een dagje met Anna te zijn.
Ben er klaar voor om naar huis te komen, zelf in mijn werk heb ik alweer zin. Dit was echt een hele goede reis...

Nog 3 dagen

Ook vandaag was weer een hele goede dag... na de uitjes met de zeer verschillende dames waar ik mee uit was afgelopen week. Jeannette is heel blij dat ik hier ben, vandaag heeft ze dus al die mensen uitgenodigd en ze kookt Indiaas eten, en ze denkt dat ze het allemaal niet goed kan, ze is erg nerveus van. Ze is dus blij dat ik help om de eetkamer gezellig te maken en om de boodschappen te doen, en om mee te helpen met koken, ik heb ook twee serpentijnen beelden van haar (die ze uit Zimbabwe heeft) een polijst en wax behandeling gegeven en die zien er nu ook weer mooi uit. Ook waren we samen naar de recyclingsectie van een VOschool hier in CT. Daar zamelen ze alles in wat gerecyceld kan worden en de school koopt daar allemaal dingen van die ze nodig hebben, dopjes, melkflessen, papier, karton, blikjes, en plastic zakjes, bakjes etc. We hebben daar zakken vol flessen en bakjes en kranten en zo naar toegebracht...
Het weer is nog redelijk goed, hoewel de wind koud is, we hebben vanochtend in de zee (dat zeg ik steeds fout, de oceaan) gezwommen, het is echt hartstikke koud maar als je er eenmaal even in ligt dan is het heerlijk, crispy en fris, de golven zijn zo geweldig sterk dat je erg moet uitkijken, en gelukkig lag de hele oceaan vol met surfers anders was ik wel bang dat er een haai aan mijn teen zou knabbelen. Na het zwemmen een ontbijtje thuis en een warme douche, ik vind dit een heerlijk weekje, ben zo heerlijk aan het rommelen, zelf en met en voor Jeannette. Ze zijn hier nogal erg vegetarisch en dus zorg ik dat ik mijn vleesje of visje ergens tussendoor eet, als ik even ergens zit.
Ik heb mooie boeken gekocht, over Robben Eiland en over Kaapstad.
Leuk voor als we weer thuis zijn. Laatste weekend hier, Ik heb nu ook echt wel veel zin om naar huis te komen, naar George, naar Charlie, naar de familie en naar mijn eigen huis, ons huis.
Ik heb ook zin in George zijn pannenkoeken, en in boerenkool met worst, en in een ordinair flesje wijn tussen ons beiden in op de bank,

Ik ga even relaxen nu en dan komt straks het hele gezelschap, dat wordt een leuke maar vermoeiende avond, soms ben ik moe van het Engels praten.
Maar dat hoort erbij, hey, wat een reis, hier kan ik wel weer even mee door, tot de volgende uitdaging.
Ik heb zin om naar bijvoorbeeld Thailand te gaan, volgend jaar of zo. Haha, maar eerst een poosje gewoon doen, thuis.

Robben Eiland?

Vandaag begon met regen, nou, niet erg, sinds we hier zijn hebben we maar 1 dag regen gehad, dus... Jeannette en Warren gingen zwemmen, maar ik wilde liever rustig wakker worden. Bovendien had ik om 10 uur met Yvonne afgesproken, een "coloured" woman die vlak bij Muizenberg woont, ik ontmoette haar gisteren in het Cubaanse Cape cafeetje ze was vandaag vrij en ik vroeg haar of ze zin had om met mijiets te gaan zien...iets wat zij nog niet gezien had, Het werd Robbeneiland. Het was haar tot nu toe nog nooit gelukt, want er is altijd wel iets - te veel wind, te druk of de computers doen het niet. We reden naar Waterfront en gingen naar het Ticketoffice, :"all tours to Robben Island are cancelled today - due to the weather forecast"  Dat viel tegen... Maar door de schelp die ik om mijn nek droeg - raakte ik in gesprek met een meneer die bij de dames van de informatie stond. Hij stelde zich voor:
Vusumzi Mcongo, ex gevangene van Robben Island. Toen hij zag dat we teleurgesteld waren dat het niet doorging bood hij aan om ons rond te leiden door het muzeum en door de Jetty 1 (een doorgangsgebouwtje - waar de gevangenen moesten wachten tot ze naar Robben Eiland gebracht werden. Dat werd een hele bijzondere wandeling, hij vertelde honderuit, stelde ons onderweg nog aan meer exgevangenen voor. Wat een ochtend. We namen hem nog mee uit lunchen in dat waanzinnige winkelcentrum Waterfront. Jammer van de boottocht en het echte eiland maar zijn verhalen waren een heel aparte ervaring. Nu eens geen gids met suffe - slaphangende grapjes, Vusumzi heeft 12 jaar op Robben Island gezeten! Voor sabotage en samenzwering tegen het regime, luidde de aanklacht. (Alles wat hij deed was dat hij deelnam aan de studentenbeweging AZAPO) Hij is vrijgekomen op 10 juni 1990 en heeft vlak daarna een vrouw gevonden waar hij nu 2 kinderen heeft. Ik vroeg hem of ie niet woest is op dat regime, of hij geen rancune heeft tegen de witte mensen. Hij zei van niet en dat ik maar eens moest kijken op het internet, naar het Forgiveness Programme. Na de lunch reden we naar Kirstenbosch, een enorme botanische tuin (onder aan de Tafelberg) Inmiddels was het weer zonnig en liepen wij daar als vriendinnen heerlijk rustig rond, foto's maken van de prachtige bomen en bloemen - genieten van het uitzicht over de stad, heerlijk ontspannen...
Yvonne kocht een lief klein kettinkje voor mij omdat ze zo blij was met ons leuke uitstapje.

Morgen moet zij werken, helaas, want morgen gaat de boot zeker wel volgens Vusumzi. Misschien wil Jeannette er met me heen, of dat ze me brengt... we zien wel.
Ik zit nu aan het strand in een internet cafe... nog 4 nachten hier, ik maak van iedere dag iets moois...)
morgen komen er vrienden eten - de fotograaf Paul Weinberg komt... die wil ik graag ontmoeten, wat leuk is - is dat zijn vrouw Heleen Nederlands is.

Nou - je ziet het - ik houd jullie op de hoogte...
Geo niet vergeten om Annemieke te bellen, want die heeft iets voor je, OK?

baaie veel liefs allemaal, dikke zoen van Paulien 

nog meer avontuur voor Plien

ziezo mensen ik ben eruit...
Woensdag 4 nov ga ik op avontuur naar Namibie, Range River raften...
met Hennie, dat schijnt een baaie gezellige en goeie kamp te zijn, dus ik ga ervoor.
Buiten slapen, river raften of kanoeen, bar in the bush, cooked dinners, Helemaal mijn ding!
In die tijd kan Anna lekker haar eigen dingen doen, in CapeTown, stappen, met haar vrienden zijn en nog eens terug naar de creche, omdat ze graag mensen wil zien daar.
We hoeven ons dan niet om elkaar te bekommeren en ons ook niet aan elkaar te ergeren, want 2 weken zo close - dat zijn we beiden niet meer gewend.
Dus T(ime) O(n) M(y) O(wn) is very important right now.
Ik kom dan zondag terug en dan gaan we maandag misschien nog iets leuks doen samen, Anna heeft me een Paragliding tripje beloofd voor mijn verjaardag, dus dat wil ik wel.Met deze plannen voor me heb ik weer helemaal goede moed.....
Straks de full moon hike, op de Lions head, Yo, wat een bijzondere wandeling gaat dat worden. Zometeen wordt de was bezorgd, Ik voel me net een koningin.
Kijk, zo zie ik eruit... weten jullie het nog? Bedankt voor alle leuke reacties op mijn blogjes.. blijf warm daar en wordt niet verkouden.

en verder???

Ziezo - we zijn weer "thuis" bij Charmaine, en we blijven dus in CT en gaan zo nu en dan een uitstapje maken, we proberen nog Robbeneiland te doen, Cape point is zeker 1 van mijn doelen,  we gaan nog de Full moon Lions head hike doen, (dat hoopte ik echt mee te maken) a.s. maandagavond met Guillaume, dan gaan we om 5 uur s middags de Lions Head berg beklimmen, (wandeling van een uur) en als we dan boven zijn dan zien we de zon ondergaan, en uitzicht op heel de stad. vanaf de berg, glaasje champagne, snackje erbij (per persoon 3 euro betalen) en dan weer naar beneden lopen, dit alles met een groepje en Guillaume als gids...en ik (of wij samen) gaan nog naar Muizenberg. we gaan nog naar Kirstenbosch, botanical gardens, een wijntourtje doen en verder veel bruneren bij de pool,en relaxen en koken en bij Mama Africa eten,
Nog 10 nachten zonder George, ik kan nog wachten omdat het hier zo supermooi - warm en zo heel erg Afrika is,

Wordt vervolgd... .

Wild en Bungeeeeeeeee

In Acavu (in Addo) hadden we dus de mooiste lodge, tot zo ver, die lemen hutjes, ik heb daar ’s nachts alleen geslapen omdat Anna het gezelschap verkoos van Henry en Maika, die niet snurken en nog een bed overhadden, en omdat ze het gezellig vond. Ik had dus ook twee dekens en ik liet de boven- deur openstaan, zo kon ik de geluidjes horen en de lucht met de sterren zien, ik geloof dat ik pas om 12 uur of zo ging slapen, mijn voet deed enorm pijn van de doorn die erin gegaan was. ’s Nachts werd ik wakker en moest ik even naar de wc en een pijnstiller slikken, de maan was doorgereisd en de sterren constellaties waren een van de mooiste die ik ooit gezien had, dus – ook al had ik pijn heb ik nog even daarnaar zitten kijken, helemaal in mijn eentje, met het geluid van de padden en de krekels en die huilende honden ver weg en uilen.
Om vijf uur werd ik wakker en ben ik maar lekker heet gaan douchen, het was licht en de vogels deden hun ding. Het was zo paradijselijk daar!
Jammer dat we door moesten, we hadden het daar best nog een dagje uitgehouden, Stijve armen van het ziplinen van die dag waren zo weg met een Yoga zonnegroet (zonder voetenwerk, dankzij die doorn) Maudi kwam om half zes naar de keuken en ik heb water gekookt en een zoutwaterbad genomen, om die doornenbende te ontsmetten. Anna had ook een kleintje...
Later op de dag heb ik de rest van die scherpe klerelijers eruit gepeuterd... Nu gaat het weer beter. (maar het is nu al zaterdag) Thee, ontbijt en hup daar reden we al naar Addo’s natuurreservaat om eerst met Maudicai een gamedrive te doen, in ons busje, Maudi heeft (net als Jaap) echte chauffeursogen, hij ziet ook alles langs de weg. Bovendien is hij al zo vaak in dat park geweest dat hij de dieren uitstekend weet te spotten, ook aan sporen op en langs de weg, hij vermeed om door (verse) olifanten mest te rijden omdat daar doorgaans veel mestkevers op zitten, en die wilde hij liever laten leven. Van zijn gamedrive maakte hij een heel leuk spelletje, het is zo’n vrolijk nootje die man! : “OK Everyone, we are working together in this gamedrive, we all look out for animals and if you see something interesting, shout STOP!!! If you make me stop for nothing, you loose points…” We hadden een map gekregen van het wildpark en daar stond ook een lijst op met plaatjes van de dieren die je er kon verwachten, dat was grappig want na de eerste olifant riep Maudi: “Check Elefant!”  We hadden pret voor tien, en we waren maar met ons zessen.
Gefotografeerd als een malle daar... Later deden we nog een gamedrive met een open truck en een gids van het park... Headman. Olifanten, ook de jonkies heel dichtbij, Buffels, Veeeeeeeeel Kudu’s, omdat die de enigen in het park zijn die over het hek kunnen springen, omdat ze in het park veilig zijn in het jachtseizoen, springen ze van buiten het park, naar bnnen, grappig he? Struisvogels, veeeel warthogs (pumba uit de lionking!) Bushbucks, Yellow Mongoose (heel klein, heel schattig!) veel schildpadden, van heel groot tot piepklein, Fluweelaapjes die erg camerashuw zijn, maar ik had ze langs de weg al gelokt met een appel, en die werd al snel opgeknabbeld, door de stoerste man van het stel. Mestkevers die zo groot zijn als een pingpongbal...maar wel zwart. En de vogels, Zwarte ooievaar, Blauwe Kraanvogels, Jakhalsbuizerds, een secretarisvogel, Blackheaded heron, een bokmakierie (een klein geel dingetje) Egyptische ganzen en een dooie cobra langs de weg, Check Cobra, zei Anna.Oh en een schilpadvrouw met een schildpadman op haar rug, hij wilde duidelijk een potje seks, mar zij had geen zin en sleepte de man voort op haar rug. (en dat ging best snel voor een schilpad!)

We sliepen in Port Elisabeth - Lungile lodge. Minder paradijselijk dan de rest, maar wel met leuke mensen die er werkten en de gasten, ach ja, backpackers... wel een apart stelletje. We hebben een rustige avond gehad daar, maskertjes genomen Anna, Henry en ik, iedereen vond het grappig.
Bungee Jump:
En tja, toen we vrijdag opstonden begon ik al: It's gonna be a jumpy day today... Jumpy weather, want we waren eruit: We zouden gaan Bungeejumpen van de hoogste BJ in de wereld: Bloukransbrug...
Onderweg in het busje er naar toe hebben we eerst Maika weggebracht naar haar vrijwilligerswerk voor 2 weken in Jeffreys Bay, daarna ging het richting Bloukransbrug...

Ik wilde graag eerst van ons groepje, misschien om er van af te zijn.
Ik mocht ook eerst, ik had Afrikaanse muziek (Mathtatini en de Mahotella queens) bij me om mee te springen, ik stond er lekker op te dansen terwijl ik werd opgetuigd.

Gewatteerde lappen om je enkels, een zeer stevige band eromheen en ertussendoor, (daar kan 800 kilo aan hangen vertellen ze dan terwijl je daar zit...ja lekker belangrijk denk je dan) en klik, klak, klok, haak, nog een haak en voor de veilig heid nog een haak aan je harnas.Dus 5..4..3...2...1... Go, en daar ging ik....armen wijd en hup de diepte in, een rotsriviertje 261 meter onder me... vrije val, 4 seconden en dan de klap van dat touw, dat voelde ik even aan mijn rug, maar wat was ik blij dat ik het touw voelde, om mijn enkels... ja, dan bounce je nog een paar keer omhoog en terug en dat heb ik maar heel dapper over me heen laten komen. Na 5 minuten werd ik opgehesen door een van de aardige medewerkers die een goede les psychologie gehad hebben, Het was alles bij elkaar een enorme kick. Ik hou die ervaring wel eenmalig. Toen ik terug op de brug was sprong Henry, en daarna Anna... Dat was raar om haar te zien gaan - maar ik had het natuurlijk zelf net overleefd dus ik kon haar wel aanmoedigen.